Το φετινό πρωτάθλημα της Super League έχει εξελιχθεί σε ένα απόλυτο χάος που δοκιμάζει τα νεύρα, την αντοχή και φυσικά τα τραπεζικά λογαριασμούς των διοικήσεων. Η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε προηγούμενο, μετατρέποντας τις αγωνιστικές σε ένα θέατρο του παραλόγου όπου κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά ποιος θα σηκώσει την κούπα στο τέλος της διαδρομής. Οι ισορροπίες είναι τόσο λεπτές που σπάνε με το παραμικρό, ενώ οι διαφορές στη βαθμολογία προκαλούν ίλιγγο σε όσους παρακολουθούν τα δρώμενα.
Μόλις τέσσερις ολόκληροι βαθμοί χωρίζουν τις πρώτες τέσσερις ομάδες της βαθμολογίας σε αυτό το κρίσιμο σημείο της σεζόν. Τρελά πράγματα, αν σκεφτεί κανείς το μέγεθος των επενδύσεων και την πίεση που ασκείται καθημερινά από τα ΜΜΕ και τους οπαδούς. Κάθε Κυριακή μοιάζει με τελικό κυπέλλου, όπου μια στραβοπάτημα κοστίζει ακριβά και φέρνει τα πάνω κάτω στην κορυφή.
Ο κόσμος στις κερκίδες βράζει από αγωνία και οργή, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να εκραγεί. Τα επεισόδια και οι εντάσεις γύρω από τα γήπεδα δεν λείπουν, θυμίζοντας σε όλους ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο κουβαλάει πάντα μια υπόγεια έκρηξη έτοιμη να σκάσει. Η αστυνομία επεμβαίνει συνεχώς, κλείνοντας θύρες και επιβάλλοντας μέτρα ασφαλείας που συχνά εξοργίζουν περισσότερο τους φιλάθλους παρά λύνουν το πρόβλημα της βίας.
Μέσα σε αυτό το ναρκοπέδιο, οι μεγάλες δυνάμεις του πρωταθλήματος τραβούν τον δικό τους Γολγοθά:
- Η ΑΕΚ παλεύει με τα θηρία στο νέο της γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την καυτή της έδρα αλλά συναντώντας αντιστάσεις παντού.
- Ο Παναθηναϊκός ψάχνει απεγνωσμένα τον παλιό καλό ευρωπαϊκό του εαυτό, ισορροπώντας ανάμεσα στην εσωστρέφεια και την απαίτηση του κόσμου για άμεση επιστροφή στους τίτλους.
- Ο Ολυμπιακός αλλάζει προπονητές σαν τα πουκάμισα, ψάχνοντας τη χρυσή τομή ανάμεσα σε ένα τεράστιο ρόστερ και την αμείλικτη πίεση για νίκες σε κάθε διοργάνωση.
Η κατάσταση αυτή δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που δεν αφήνει κανέναν σε ησυχία. Οι παίκτες νιώθουν το βάρος της φανέλας να γίνεται ασήκωτο, οι προπονητές μετράνε τις ώρες τους στον πάγκο, και οι πρόεδροι κοιτάζουν τα κινητά τους περιμένοντας το επόμενο τηλεφώνημα που θα φέρει είτε πανηγυρισμούς είτε νέα κρίση. Το πρωτάθλημα καίει ταμεία, ξοδεύοντας αμύθητα ποσά για μεταγραφές αεροδρομίου, αλλά ταυτόχρονα καίει και τα μυαλά όλων όσων εμπλέκονται σε αυτό το αέναο κυνηγητό της δόξας και της επιβίωσης.
Η μάχη για την κορυφή ανάβει φωτιές
Κάθε αγωνιστική είναι θρίλερ. Ομάδες που δεν τιςλόγαγε κανείς κλέβουν βαθμούς. Το ποδόσφαιρο εδώ είναι θρησκεία.
|
Ομάδα |
Βαθμοί |
Νίκες |
Τείχη ασφαλείας |
|
ΠΑΟΚ |
58 |
18 |
Έδρα φρούριο |
|
Ολυμπιακός |
57 |
17 |
Βαριά φανέλα |
|
ΑΕΚ |
56 |
16 |
Νέα Φιλαδέλφεια |
|
Παναθηναϊκός |
54 |
15 |
Ευρωπαϊκή πίεση |
Τι να πεις τώρα. Ο ανταγωνισμός έχει χτυπήσει κόκκινο.
Τα μεταγραφικά παζάρια εκατομμυρίων και η τρέλα των προέδρων
Το μεταγραφικό παζάρι στο ελληνικό πρωτάθλημα έχει μετατραπεί σε μια αρένα όπου τα εκατομμύρια αλλάζουν χέρια με την ίδια ευκολία που κάποιος αλλάζει κανάλι στην τηλεόραση. Οι διοικήσεις δεν λυπούνται τα χρήματα όταν βλέπουν την καρέκλα τους να τρέμει ή όταν ονειρεύονται την ευρωπαϊκή υπέρβαση. Παίκτες από τη Λατινική Αμερική, τη Βραζιλία, την Αργεντινή αλλά και τα γήπεδα της Δυτικής Ευρώπης έρχονται στη χώρα μας δελεασμένοι από τα παχύ μισθολόγια και τον μεσογειακό ήλιο, βλέποντας την Ελλάδα είτε ως σταθμό καριέρας είτε ως μια ευκαιρία για το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της ποδοσφαιρικής τους ζωής.
Ο ΠΑΟΚ, για παράδειγμα, κινείται στρατηγικά στο μεταγραφικό πεδίο, προσπαθώντας να συνδυάσει την εμπειρία με το νεανικό ταλέντο. Αν θες να μάθεις όλα τα παρασκήνια και τις τελευταίες κινήσεις της ομάδας, τσέκαρε το paoknews γιατί εκεί τα λένε όλα έξω από τα δόντια χωρίς φόβο και πάθος. Ο πρόεδρος της ομάδας έσκασε πάνω από οκτώ εκατομμύρια το καλοκαίρι μόνο για να κλείσει τις τρύπες στο ρόστερ και να δώσει στον προπονητή τα εργαλεία που χρειάζεται. Τρελά λεφτά για τα ελληνικά δεδομένα, αλλά απολύτως απαραίτητα αν θες να κοιτάς στα μάτια τους ανταγωνιστές σου.
Η πίεση από τον κόσμο είναι τεράστια και οι ιθύνοντες ξέρουν καλά ότι μια αποτυχία στο σχεδιασμό πληρώνεται ακριβά στην πρώτη στραβή του Σεπτεμβρίου. Οι μάνατζερ κάνουν πάρτι στα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας, κλείνοντας συμφωνίες μέχρι το πρωί, ενώ οι φίλαθλοι περιμένουν με αγωνία την ανακοίνωση του νέου αστέρα στα social media. Είναι μια αλυσίδα χρημάτων, προσδοκιών και συχνά υπερβολών που δεν σταματά ποτέ, ακόμα κι όταν τα οικονομικά δεδομένα της χώρας θα έπρεπε να επιβάλλουν περισσότερη σύνεση. Απλά τα πράγματα, χωρίς πολλές θεωρίες, στο ποδόσφαιρο σήμερα μετράει ποιος έχει το πιο βαθύ πορτοφόλι για να φέρει τον παίκτη που θα κάνει τη διαφορά στις λεπτομέρειες.
Η διαιτησία στο διαρκές στόχαστρο και ο ανελέητος πόλεμος ανακοινώσεων
Κάθε Κυριακή στο ελληνικό ποδόσφαιρο επαναλαμβάνεται το ίδιο ακριβώς έργο, με τους πρωταγωνιστές να αλλάζουν αλλά το σενάριο να παραμένει ανατριχιαστικά ίδιο. Ξένοι διαιτητές έρχονται αεροπορικώς από προηγμένα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα για να σφυρίξουν τα μεγάλα ντέρμπι, μπας και ηρεμήσουν τα πνεύματα και αποφευχθούν οι κλασικές γραφικές γκρίνιες. Ωστόσο, οι Έλληνες διαιτητές φωνάζουν για την απαξίωσή τους, οι ομάδες αμφισβητούν τις προθέσεις της ΚΕΔ και το VAR αντί να λύνει τις απορίες, γεννάει ακόμα περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας στις αθλητικές εκπομπές.
Πέρυσι ζήσαμε πρωτοφανείς καταστάσεις με διακοπές πρωταθλημάτων και λουκέτα στα γήπεδα μετά από σοβαρά επεισόδια. Φέτος μπορεί να μην έχουμε λουκέτα, αλλά έχουμε έναν ατέλειωτο πόλεμο ανακοινώσεων που θυμίζει πολιτικό γραφείο σε περίοδο εκλογών.
- Ουράνιες φωνές ακούγονται από τους προπονητές στη συνέντευξη Τύπου, οι οποίοι προσπαθούν να καλύψουν τις δικές τους αγωνιστικές αδυναμίες ρίχνοντας το φταίξιμο στον άρχοντα του αγώνα.
- Πρόστιμα φωτιά πέφτουν βροχή από την πειθαρχική επιτροπή της ΕΠΟ, χωρίς όμως να ιδρώνει το αυτί κανενός από τους ισχυρούς παράγοντες.
- Παράγοντες και τεχνικοί διευθυντές κινούνται απειλητικά στα αποδυτήρια της φυσούνας κατά τη διάρκεια της ανάπαυλας, δημιουργώντας ένα κλίμα τρομοκρατίας.
Η τοξικότητα αυτή διαπερνά ολόκληρο το οικοσύστημα του αθλήματος. Οι παίκτες επηρεάζονται από την ένταση της εξέδρας και το νευρικό κλίμα στον πάγκο, με αποτέλεσμα να βλέπουμε σκληρά μαρκαρίσματα και διαμαρτυρίες σε κάθε σφύριγμα. Κανείς δεν μιλάει καθαρά για το ίδιο το παιχνίδι, για την τακτική ανάπτυξη ή για την ποιότητα του θεάματος. Όλα περιστρέφονται γύρω από μια αμφισβητούμενη φάση, ένα οριακό οφσάιντ ή ένα πέναλτι που δόθηκε ή δεν δόθηκε. Το ελληνικό ποδόσφαιρο παραμένει δέσμιο αυτής της αρρωστημένης νοοτροπίας, όπου η νίκη δεν αρκεί να είναι καθαρή, πρέπει απαραιτήτως να συνοδεύεται από την ηττοπάθεια και την γκρίνια του αντιπάλου.
Τα νέα wonderkids που τρελαίνουν την Ευρώπη και τα εκατομμύρια που ζαλίζουν
Τα ελληνικά γήπεδα έχουν μετατραπεί σε ορυχεία χρυσού. Μιλάμε για πιτσιρικάδες που δεν έχουν κλείσει καλά καλά τα δεκαέξι τους χρόνια και μπαίνουν στα χορτάρια της Super League σαν να παίζουν στη γειτονιά τους. Δεν έχουν φόβο, δεν έχουν άγχος, έχουν μόνο αυτή την αλήθεια που κουβαλάει το αυθεντικό ταλέντο. Οι ακαδημίες δουλεύουν πια σε ευρωπαϊκά πρότυπα, αλλά η μαγκιά του Έλληνα παίκτη παραμένει ίδια και απαράλλακτη.
Στα επίσημα των γηπέδων γίνεται κάθε εβδομάδα το αδιαχώρητο. Σκάουτερς με μπλοκάκια και λάπτοπ από την Premier League, τη Serie A και την Bundesliga κατασκηνώνουν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ψάχνουν το επόμενο μεγάλο πολυβόλο, το wonderkid που θα τους βγάλει τα λεφτά στα επόμενα χρόνια. Βλέπεις δεκαεπτάχρονους στόπερ να καθαρίζουν έμπειρους ξένους επιθετικούς με μια κίνηση. Βλέπεις εξτρέμ που αδειάζουν μπακ με ντρίπλα ποδοσφαίρου δρόμου.
Και τα νούμερα πια έχουν ξεφύγει τελείως. Εκεί που παλιά πουλούσαμε έναν παίκτη για ένα κομμάτι ψωμί, τώρα οι διοικήσεις ζητούν την ουρά του ουρανού. Πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια ευρώ για έναν πιτσιρικά που έχει παίξει μόλις είκοσι ματς στην πρώτη ομάδα. Τρελά νούμερα, παράλογα, που όμως τα σκάνε χωρίς δεύτερη σκέψη οι ξένοι σύλλογοι.
- Ο πρόεδρος τρίβει τα χέρια του γιατί τα ταμεία γεμίζουν απότομα.
- Ο μάνατζερ κάνει σχέδια για το επόμενο μεγάλο συμβόλαιο στο Μιλάνο ή στο Λονδίνο.
- Ο ίδιος ο παίκτης κινδυνεύει να καεί πριν καν αρχίσει να καταλαβαίνει τι του συμβαίνει.
Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Τα παιδιά φεύγουν νωρίς. Δεν προλαβαίνουν να χορτάσουν το ελληνικό πρωτάθλημα. Φοβούνται μη χάσουν την ευκαιρία. Και οι ομάδες τα μοσχοπουλούν γιατί η οικονομική πραγματικότητα στη χώρα μας δεν αφήνει περιθώρια για ρομαντισμούς. Το ταλέντο υπάρχει άφθονο, το πορτοφόλι όμως των ελληνικών ομάδων διψάει διαρκώς.
Η ευρωπαϊκή σκληρή πραγματικότητα και η πτώση στη βαθμολογία της UEFA
Τα ευρωπαϊκά βράδια ήταν πάντα μια ξεχωριστή ιστορία για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Φέτος όμως η Ευρώπη μας πλήγωσε ανεπανόρθωτα και μας προσγείωσε ανώμαλα στην ελληνική πραγματικότητα. Οι ομάδες μας πάλεψαν, έδωσαν ψυχή σε δύσκολες έδρες, αλλά στο τέλος η μπάλα τιμώρησε τις αδυναμίες. Κάποιες έκαναν υπερβάσεις, βγήκαν από τους ομίλους και κράτησαν τη σημαία ψηλά. Κάποιες άλλες πήγαν σπίτι τους από τον Σεπτέμβρη, αφήνοντας πίσω τους μόνο απογοήτευση και χαμένους βαθμούς.
Η συνολική εικόνα στη βαθμολογία της UEFA πονάει αφόρητα. Βρισκόμαστε στη δέκατη τέταρτη θέση, μια θέση εξευτελιστική αν θυμηθείς πού ήμασταν παλιά. Τότε που οι ελληνικές ομάδες τρόμαζαν τα μεγαθήρια, τότε που το Τσάμπιονς Λιγκ είχε μόνιμη ελληνική εκπροσώπηση στους ομίλους και τα νοκ άουτ. Τώρα μετράμε και ξαναμετράμε τους βαθμούς για να μη χάσουμε κι άλλες θέσεις, για να μην αρχίσουμε να παίζουμε προκριματικά από τον Ιούνιο.
Και το χειρότερο είναι ότι αυτό το κάζο δεν μας έμαθε μυαλό. Συνεχίζουμε να ζούμε στη φούσκα μας. Νομίζουμε ότι με τρεις μεταγραφές της τελευταίας στιγμής θα αλλάξουμε το ευρωπαϊκό μας εκτόπισμα. Λείπει το πλάνο, λείπει η υποδομή, λείπει η σοβαρότητα στον σχεδιασμό.
Οι αντίπαλοι προχωράνε, επενδύουν σε τεχνολογία, σε γήπεδα, σε προπονητικά κέντρα, κι εμείς τσακωνόμαστε για μια γραμμή στο VAR. Μέχρι να το καταλάβουμε αυτό, η Ευρώπη θα μας κοιτάζει από ψηλά και εμείς θα μετράμε τα συντρίμμια μας.
Το ανελέητο κυνηγητό των προπονητών και ο πανικός των διοικήσεων
Κάθε φορά που η μπάλα χτυπάει στο δοκάρι και βγαίνει έξω, ο πρώτος που πληρώνει το μάρμαρο είναι ο προπονητής. Στην Ελλάδα το έχουμε κάνει επιστήμη αυτό. Δέκα απολύσεις τεχνικών φέτος στη Super League. Ρεκόρ δεκαετίας, και μάλιστα πριν καλά καλά τελειώσει η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Τρελά πράγματα, αν το σκεφτείς.
Οι πρόεδροι περιμένουν θαύματα μέσα σε δύο εβδομάδες. Έρχεται ένας καινούργιος κόουτς, του πετάνε μια ομάδα που δεν έφτιαξε ο ίδιος, και του λένε να νικήσει τα ντέρμπι με το καλημέρα. Αν φέρει δύο ισοπαλίες, αρχίζουν τα όργανα. Τα ραδιόφωνα παίρνουν φωτιά, οι οπαδοί στέλνουν απειλητικά μηνύματα στα social media, και η διοίκηση χάνει τον ύπνο της. Φοβούνται την οργή της εξέδρας περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Και τι κάνουν; Τον απολύουν. Πληρώνουν αποζημιώσεις εκατοντάδων χιλιερών, φέρνουν τον επόμενο σωτήρα, και κύκλος ξαναρχίζει. Κανείς δεν έχει υπομονή. Το ποδόσφαιρο έχει γίνει μια μηχανή που καταναλώνει ανθρώπους χωρίς έλεγχο.
- Η πίεση από τα ΜΜΕ μεγαλώνει τη χιονοστιβάδα της αμφισβήτησης.
- Οι παίκτες καταλαβαίνουν την αδυναμία του πάγκου και κάνουν ό,τι θέλουν στα αποδυτήρια.
- Οι στόχοι της χρονιάς τιτιβίζονται σταδιακά σε απλή επιβίωση.
Πού πάμε με αυτή την τακτική; Πουθενά. Απλά αλλάζουμε ταμπακιέρες. Ο Έλληνας φίλαθλος θέλει αίμα και θέατρο. Αν δεν το βρει στον αγωνιστικό χώρο, το ζητάει στα γραφεία των παραγόντων.
Το ελληνικό ποδοσφαιρικό αδιέξοδο και το μεγάλο ερώτημα
Το πρωτάθλημα φέτος είναι πιο συναρπαστικό από ποτέ, αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανείς. Τέσσερις ομάδες στην τσίτα, βαθμοί που χάνονται στις καθυστερήσεις, γήπεδα γεμάτα. Αλλά από την άλλη, η βρωμιά παραμένει εκεί. Είναι βαθιά ριζωμένη στο σύστημα. Λασπομαχίες στις ανακοινώσεις, ύποπτες δηλώσεις, διαιτητές που γίνονται σημαίες ευκαιρίας, και το VAR να προκαλεί περισσότερες συζητήσεις από όσες λύνει.
Ζούμε σε μια πραγματικότητα όπου η χαρά της νίκης συνοδεύεται πάντα από μια υπόνοια. Ποιος αδικήθηκε; Ποιος ευνόησε ποιον; Η προ-παιχνidική και μετα-παιχνιδική υστερία τρώει τον χρόνο του φίλαθλου. Δεν μιλάμε πια για τακτικές, για ταλέντα, για σπάνιες εμπνεύσεις στο χορτάρι. Μιλάμε για εξώδικα, για παρασκηνιακές επαφές και για το ποιος θα πιάσει την καρέκλα της ομοσπονδίας.
Είναι ένα αδιέξοδο χωρίς ορατό τέλος. Οι ομάδες επενδύουν εκατομμύρια σε παικταράδες, φέρνουν προπονητές παγkόσμιας κλάσης, και μετά τα τινάζουν όλα στον αέρα για μια αμφισβητούμενη φάση στο ενενήντα.